Náttúruleg

Eftir erfiða reynslu fyrri fæðingar sem átti ekki endurtaka sig og eftir að hafa hitt yndislegu heimafæðingarljósmóðurina Áslaugu þá var heimafæðingin ákveðin. Mér fannst líka mjög gott að tala um fyrri reynslu við Áslaugu og vinna þannig aðeins út úr henni.

Ég ákvað nánast strax að vera ekkert að flagga því að ég ætlaði að eiga heima, satt best að segja þá nennti ég ekki að fara að fá einhverjar neikvæðar athugasemdir og þurfa að rökstyðja þetta fyrir einhverjum. Það voru bara þeir allra nánustu sem vissu af þessum plönum. Svo kom þetta hinum skemmtilega á óvart og kannski ekki svo mikið hjá sumum sem þekkja mig ágætlega.

Mér fannst aldrei neitt annað koma til greina en dóttir mín, þá 2 ára, væri viðstödd fæðinguna en þar voru ekki allir eins sammála. Ég ákvað að undirbúa hana vel. Sýndi henni myndbönd með nokkrum fæðingum og fylgdist vel með viðbrögðum hennar. Henni fannst þetta mjög eðlilegt og skemmtilegt og bað bara um meira, hún var ekki vitund smeyk eða neitt þessháttar. Eins fannst mér mjög mikilvægt að hún þekkti ljósmæðurnar, þannig að hún var ekki að hitta einhvern í fyrsta skipti í sjálfri fæðingunni. Ég talaði líka mikið um fæðinguna og útskýrði allt eins vel og ég gat fyrir henni. Svo gaf ég henni ákveðið hlutverk, hún ætti að blása á mömmu sína til að minna mig á að anda, henni fannst mjög spennandi að hafa hlutverk þó það hefði nú ekkert reynt á það í fæðingunni. Við æfðum þennan blástur en það fannst henni frekar fyndið og ég útskýrði líka fyrir henni að mamma yrði kannski með smá læti en það væri allt í lagi því það væri mjög erfitt að fæða lítið barn, við æfðum þetta allt saman vel þannig að ég held að það hafi í raun ekkert komið henni á óvart, nema kannski fylgjan.

Til undirbúnings benti Áslaug mér á bók sem heitir “Birth Your Way” eftir Sheila Kitqinger sem gaf mér mikið öryggi í því að ég væri að taka rétta ákvörðun og varð ég að lokum sannfærð um það að það væri meiri áhætta fyrir mig að fæða inná sjúkrahúsi en hérna heima í stofunni, svo framalega sem allt gangi vel. Einnig las ég bókina “We are all water babies” eftir Jessica Johnson og Michael Odent. Sá lestur opnaði augu mín enn frekar fyrir því hversu náttúrulegt ferli fæðingin er og hvað vatnið getur hjálpað manni mikið sem t.d. slökunartæki og ekki bara í tengslum við meðgöngu og fæðingu heldur bara allt lífið.

Þar sem ég hafði gengið 9 daga fram yfir síðast ákvað ég að gera það bara aftur núna. Og þegar ég var spurð um settan dag þá sagði sagði ég alltaf tvær dagsetningar, settan dag og svo plús 9 daga. Það kom því skemmtilega á óvart þegar ég fór af stað 4 vikum fyrir þann dag sem ég ætlaði að eiga, eftir 37v+2d meðgöngu. Snemma á sunnudagsmorgni lá ég vakandi upp í rúmi og fann að eitthvað fór að leka, hélt fyrst að ég hefði óvart pissað en svo var ekki. Kannski þetta hafi verið slímtappinn, en þetta var víst eitthvað meira því það hélt bara áfram að leka. Ég var ekkert að trúa því að þetta væri byrjað, var í smá afneitun, fann enga verki og þetta var allt öðruvísi en síðast. Fyrst var ég pínu óörugg því mér fannst ég ekki alveg vera tilbúin strax en svo fattaði ég að ég var búin að lesa það sem ég ætlaði mér að vera búin að lesa fyrir fæðinguna og fann þá að ég var alveg tilbúin. Fæðingarlaugin var ennþá ofan í pokanum sem Áslaug kom með 2 dögum fyrr og við vorum ekkert farin hugsa um að blása hana upp né búin að kaupa plastið í hana. Það var því nóg að gera hjá manninum mínum þennan morguninn.

Áslaug kom hingað heim rétt fyrir 10 og þá var legvatnið bara ennþá að leka og lítið annað að gerst. Útvíkkunin var þá komin í 3 og þá fyrst trúði ég því að þetta væri nú allt að gerast núna í dag. Morguninn leið og samdrættirnir komu hægt og rólega og allt var voða notalegt. En ég tala bara um samdrætti eða hríðir en vil ekki nota orðið verkir, finnst það orð eitthvað svo neikvætt og alls ekki rétt orð í þessu samhengi, ég er ekkert hrifin af verkjum allir samdrættirnir voru svo hjartanlega velkomnir.

Ég næ að slaka á aðeins upp í rúmi, fæ mér að borða þegar ég vil og það sem ég vil borða. Ég fer í frekar kalda sturtu með bara kertaljós og svaka rómó, finnst dásamlegt að fá að vera bara ein með sjálfri mér og finna líkama minn undirbúa komu barnsins. Þegar samdrættirnir hafa aukist talsvert í sturtunni ákveð ég að fara upp úr og finnst þá mjög gott að labba aðeins um og hreyfa mig. Áslaug setur í mig nálar og þær virka mjög vel. Ljósmóðirin sem sá um mæðraeftirlitið kemur en hún ætlar að vera viðstödd sína fyrstu heimafæðingu, hennar hlutverk endaði svo á vídeóvélinni.

Þegar fæðingarlaugin er tilbúin fer dóttirin að reka á eftir mér að fara ofan í. Ég var alveg til í það og hlýddi henni. Hún kemur ofan í til mín og finnst rosalega spennandi að fara í svona stórt bað. Hún reynir aðeins að sulla og skvetta en það tekur ekki langan tíma að útskýra fyrir henni að það megi ekki. Annars er ekkert mál að hafa hana hérna hjá mér, mér finnst það bara rosalega notalegt. Áslaug og maðurinn minn hafa einhverjar áhyggjur yfir því að hún sé að trufla mig en svo er alls ekki. Hún er bara að hjálpa mér. Hún prílar yfir lappirnar á mér, kyssir mig og er bara hún sjálf, ekkert stress. Hún ausir líka vatni yfir kúluna og ég er viss um að hún veit alveg hvað er að gerast. Mér finnst svo yndislegt að fylgjast með henni og það besta í heimi að hafa hana hjá mér. Ég gæti ekki hugsa mér að hún væir einhverstaðar í pössun. Allt er svo afslappað og notalegt og Áslaug er alveg ótrúlega góð í því að hvetja mann áfram. Ég bið Áslaugu um að athuga útvíkkunina og hún verður við þeirri ósk minni en segir að þess þurfi samt ekki. Hún var komin í ca. 8 þannig að ég hreyfi mig aðeins meira ofan í baðinu, skipti um stellingar og þá kemur smá rembingsþörf og ég spyr hvort ég megi rembast (er hugsað til síðustu fæðingar þar sem mér var bannað að rembast með 9,5 í útvíkkun) og Áslaug segir bara á sinn rólega hátt að ég megi alveg rembast, megi bara gera það sem ég vil, að ég kunni alveg að fæða og viti alveg hvað er best að gera. Við það að hreyfa mig og rembast smá þá líkur útvíkkuninni.

Kröftugasta hríðin kemur og rembingsþörfin er rosaleg. Áslaug fylgist vel með og lætur mig vita þegar kollurinn fer að kíkja út svo ég tegi hendina niður og fæ loksins að snerta þetta litla líf, sem er búið að vaxa og dafna innan í mér, í fyrsta skipti. Þessi litla snerting fær mig til að brosa og gefur mér svo mikla orku að hríðin heldur bara áfram. Kollurinn kemur út og ennþá heldur þessi magnaða hríð áfram alveg þar til allur litli líkaminn er fæddur. Naflastrengurinn ákvað að þvælast aðeins fyrir okkur svo að Áslaug hjálpaði mér við að lyfta nýfædda syninum í fangið á mér. Um leið kom dóttir mín og kyssti litla bróður sinn fyrsta kossinn og mér fannst lífið ekki geta verið fullkomnara.

Til baka í Heimafæðingarsögur

Til baka í Heimafæðing

Til baka í Fæðing