Náttúruleg

Nokkrum árum áður en ég varð ólétt þá tók ég tímabil þar sem ég las mér til um fæðingar og gleymdi mér alveg í heimafæðingarsögunum. Það var eitthvað svo eðlilegt og rétt að skoða fæðingu sem náttúrulegan viðburð frekar en læknisfræðilegan. Ég hugsaði með mér þá að ég myndi, þegar að því kæmi, vilja fæða heima hjá mér. Síðan ákváðum við Svenni að eignast saman barn og ég varð ólétt um sumarið 2008. Ég byrjaði strax að lesa mér mikið til um meðgöngu og fæðingu og byrjaði í meðgöngujóga hjá Auði Bjarnardóttur. Í fyrstu mæðraverndarskoðuninni hjá Heilsugæslustöðinni sagði ég Berglindi Hálfdánsdóttur, ljósmóðurinni minni, að ég væri opin fyrir því að fæða heima. Við Svenni ræddum þetta svo okkar á milli og komumst að því að við vorum mjög samstíga í þessum hugleiðingum. Það sem dró mig mest að heimafæðingu var trú mín á að líkaminn kunni að takast á við fæðinguna á náttúrulegan hátt og að best sé að leyfa ferlinu að ganga sinn gang ótruflað. Ég vildi því helst engin lyf og fannst líklegt að ég næði að slaka betur á heima hjá mér en uppi á spítala. Annað sem mér fannst mikilvægt var að vita hver tæki á móti barninu mínu, eftir á að hyggja þá finnst mér það jafnvel hafa verið það mikilvægasta fyrir mig, þ.e. að hafa ljósmóður sem ég þekkti og treysti fullkomlega.

Við höfðum samband við Áslaugu Hauksdóttur, heimafæðingarljósmóður, og mér finnst gaman að segja frá því að þegar ég sagði henni að ég væri í meðgöngujóga hjá Auði þá sagði hún að Auður ætti skilið Fálkaorðuna fyrir það sem hún hefur gert fyrir óléttar konur á Íslandi. Ég gæti ekki verið meira sammála og finnst Áslaug reyndar eiga það sama skilið fyrir sín frábæru störf.

Áætlaður fæðingardagur var sjötti apríl, en ég hélt að barnið kæmi þann fjórða því það var dagurinn sem við Svenni reiknuðum út fyrst. En allaveganna þá leið fjórði apríl án þess að neitt gerðist frekar en smá fyriraraverkir sem ég hafði verið að fá undanfarnar vikur. Við fórum í leikhús um kvöldið en mér var orðið illt í mjóbakinu eftir setuna og við drifum okkur heim. Síðan vaknaði ég klukkan sex um morguninn Pálmasunnudaginn fimmta apríl með túrverki, þetta var ekkert líkt fyrirvaraverkjunum og ég tók eftir því að túrverkirnir komu og fóru með ca. átta mínútna millibili. Ég vakti Svenna og sagði honum frá þessu, sat síðan frammi og tók tímann á milli, mér fannst svo spennandi að eitthvað væri að fara að gerast. Ég var einhvernveginn alveg viss um að hún myndi koma í heiminn þennan dag. Um hádegið hringdi ég í Áslaugu og sagði henni frá stöðu mála því nú var orðið svo stutt á milli verkjanna. Samt var þetta alveg bærilegt og alls ekkert svo sárt. Áslaug ákvað að koma og kíkja á mig, var í veislu þarna í hverfinu okkar og var komin eftir nokkrar mínútur. Hún sagði mér að útvíkkunin væri um 2 cm og mjúkur legháls og að ég ætti endilega bara að fara í göngutúr og láta hana vita ef eitthvað breyttist en að barnið kæmi örugglega í dag. Ísskápurinn var alveg tómur og því ákváðum við Svenni að fara í Bónus og kaupa í matinn. Mér fannst mjög fyndið að vera í Bónus með hríðar og þurfti alltaf reglulega að stoppa og reyna að slaka á. Þarna hitti ég kunningjakonu mína sem ræddi við mig um óþroskuð Avókadó og hafði ekki hugmynd um hvað ég var að ganga í gegnum. Í bílnum söng ég eina af uppáhalds jógamöntrunum mínum hástöfum sem var mjög hressandi. Heima tók ég aftur tímann en þá voru bara um 30 sek. á milli hríða sem stóðu í ca. 1 mín. Þetta var ekkert eftir bókinni og ég var ekki alveg viss um hvað þetta þýddi. Ég vissi svo lítið við hverju var að búast, kannski sérstaklega þar sem ég var með fyrsta barn. Ég hef tvisvar verið viðstödd fæðingu en það kom á daginn að mín fæðing var töluvert frábrugðin þeim. En ég setti jógamöntrurnar mínar á fóninn og sat á boltanum og æfði mig í hafönduninni. Ég hringdi aftur í Áslaugu sem kom um hæl og athugaði útvíkkunina, ég man ekki alveg hver hún var þá en allavega var ekkert mikil breyting frá því í hádeginu. Áslaug ráðlagði mér að leggja mig og reyna að sofa og bauð mér nálastungur sem ég þáði. Á leiðinni út sagði hún Svenna að hún hefði gefið mér verkjalyf til að hjálpa mér að slaka á en hann var svolítið hissa þar sem hann vissi að ég vildi helst engin lyf, hann brosti út í annað þegar hann kom inn í herbergi og sá mig með nálar í báðum höndum og í enninu. Nálarstungurnar hjálpuðu mér mjög mikið að slaka á og ég steinsofnaði. Áslaug kíkti síðan aftur á okkur um fimm leytið en við ákváðum að bíða með að athuga útvíkkunina. Ég ætlaði bara að halda áfram að slaka á og hringja í hana ef það færi að vera erfitt. Sú símhringing lét ekki bíða lengi eftir sér því stuttu eftir að Áslaug fór þá heyrði ég skrítið hljóð í bumbunni og svo seytlaði legvatn milli læranna. Áslaug snéri við og þegar hún kom aftur sat ég á rúmstokknum með harðar hríðar. Hríðarnar breyttust rosalega hratt eftir að vatnið fór að leka. Sóttin varð strax mjög hörð og ég átti erfitt með að slaka á. Ég var komin með 4-5 í útvíkkun og Svenni lét vatn renna í pottinn. Mér fannst mjög gott að komast í vatnið. Á meðan ég var í pottinum komu bæði Birna systir, með myndavél og videocameru, og Berglind ljósmóðir kom síðan aðeins seinna. Þegar hér var komið sögu voru hríðarnar svo harðar og ég í eigin heimi að ég hafði varla fyrir því að heilsa en mér fannst gott að þær væru komnar. Svenni sat fyrir framan pottinn og setti kaldan bakstur á ennið og Berglind nuddaði mjóbakið sem var bæði rosalega hjálplegt og gott. Hríðarnar fannst mér koma frekar óreglulega og rembingsþörfin kom svona í bland við hríðarnar af og til. Ég var ekki búin að vera nema um klukkutíma í pottinum og útvíkkunin var að klárast og ég var byrjuð að rembast, ég trúði því varla. Það var ansi sárt þegar hríðin reið yfir. Það var samt einhver brún eftir og mér fannst ekkert vera að gerast og Áslaug bað mig um að koma upp úr og setjast aðeins á klósettið. Þar byrjaði ég að rembast en mér fannst svo skrítið að finna barnið ekki færast neitt niður, mér fannst ekkert gerast þó ég rembdist og rembdist. Nú var ljóst að barnið var í framhöfuðsstöðu og þess vegna gengi þetta svona erfiðlega. Ég vissi ekki að ég þyrfti að ýta svona fast sjálf heldur hélt að líkaminn myndi hjálpa meira til en Áslaug sagði að ég yrði að koma þessu barni út sjálf. Mér fannst þetta mjög erfitt og prófaði ýmsar stellingar, á gólfinu upp í rúmi á hlið ofl. en fannst þetta eitthvað skrítið og eins og hún væri ekki að færast neitt niður. Það var svo svakalegur þrýstingur niður að ég var orðin ráðavillt og smá hrædd, ég held ég hafi nokkrum sinnum sagt við ljósurnar að mér fyndist að rassinn á mér væri að springa. Ég spurði Áslaugu hvort ég myndi geta komið henni út og hún sagði já og að þetta barn myndi fæðast heima, það var mjög hvetjandi að fá þá fullyrðingu. Sársaukin við að rembast var rosalega mikill og ég held ég hafi ekki alveg áttað mig á að ég þurfti að rembast af öllum lífs og sálar kröftum til að koma henni út. Áslaug spurði mig hvort ég væri hrædd við að rembast, ég var það ekki heldur bara fattaði ég ekki hversu svakalega fast ég þyrfti að ýta. Nú var ég komin upp í rúm í fangið á Svenna og átti að grípa um lærin og toga í hvert skipti sem rembingurinn kom. Þarna rembdust við bæði tvö í kór. Eitthvað var þetta nú að ganga því þær sögðu mér að þær sæju í kollinn og að hún væri með mikið dökkt hár, ég fann fyrir kollinum með fingrunum og þá loksins var ég viss um að ég myndi koma henni út. Ég rembdist áfram í nokkurn tíma og snerti oft á henni kollinn, það var ótrúlegt hvað kollurinn var lengi fastur þarna, alveg að fara að koma út. Þarna var ég farin að biðja hana um að “plííííís koma núna”, alveg búin á því. Svo greip ég um lærin og ýtti eins fast og ég gat og þau öll að hvetja mig áfram og þá loksins fæddist hausinn og síðan allur líkaminn í sömu hríð. Þvílíkur léttir! Ég hef aldrei reynt svona mikið á mig og aldrei fundið þvílíkan létti eins og þegar Áslaug setti hana upp á bringuna mína. Klukkan var 20:35 ég var búin að vera með rembing í tæpa 2 tíma, loksins var hún komin litla dóttir mín. Hún hafði kúkað í legvatnið á leiðinni út en það hafði ekkert farið upp í hana og kollurinn hafði afmyndast í svepp hægra megin. Hún grét þó nokkuð, þetta hafði líka verið erfitt fyrir hana en hún var nú samt fljót að jafna sig. Svenni klippti naflastrenginn og ég fæddi fylgjuna með dóttur mína í fanginu. Hún fór svo í fangið á pabba sínum og þau tengdust á meðan Áslaug saumaði mig en ég hafði fengið 2. gráðu rifu. Ég var svo búin á því þarna bæði á líkama og sál að ég gat varla hugsað um litluna mína. Ég vorkenndi mér að þurfa að vera saumuð og byrjaði að aumka mér alveg við fyrsta spor og bjóst við að þetta myndi taka rosa langan tíma en Áslaug var eldsnögg að þessu svo þetta var búið á innan við 10 mín. Þá færði ég mig fram í sófa á meðan þær skiptu á rúminu og Svenni rétti mér litluna okkar aftur í fangið, nú gat ég almennilega skoðað hana í rólegheitum en hún var alveg eins og pabbi sinn. Hún tók brjóstið þarna strax, rosalega dugleg. Hún var 12 merkur og 52 cm, sem sagt löng og mjó. Birna systir gerði prentþrykk af fylgjunni sem kom æðislega flott út og er gaman að eiga til minningar um það ótrúlega fallega líffæri. Mér fannst virkilega gott að hafa systur mína hjá mér og sérstaklega eftir á því hún vissi hvar allt var og vissi hvað ég vildi borða án þess að ég þyrfti að biðja um neitt sérstaklega. Eins tók hún æðislegar myndir og tók allt upp á video. Það var líka ómetanlegt að hafa tvær ljósmæður til staðar sem ég treysti fullkomlega og Áslaug ræddi við mig um fæðinguna og útskýrði ferlið allt saman eftir á.

Ég er svo ánægð með að hafa átt heima hjá mér, þó þetta hafi verið strembið þá datt mér aldrei í hug að fá verkjastillandi, það var líka yndislegt að fara upp í rúmið sitt um nóttina og fara á fætur í páskasólinni næsta morgun. Systir mín kom reyndar næsta dag og þreif íbúðina áður en við fórum á fætur litla fjölskyldan og það var nú bara ein fallegasta gjöf sem ég hef fengið. Dóttir okkar fékk nafnið Kolbrún Jóhanna og er svo vær og yndisleg. Áslaug heimsótti okkur oft á næstu dögum og stundum tvisvar á dag. Það var mikil öryggistilfinning að fá þessa aðstoð og sérstaklega mikilvægt upp á brjóstagjöfina. Í byrjun var ég ansi aum og fékk sár á geirvörturnar og Svenni þurfti að hjálpa mér þegar ég lagði hana á brjóstið. Þá reyndist mér mjög vel að hafa lært að nota þriðja augað og slaka á í gegnum sársaukann. En eftir fyrstu vikuna var ég orðin mun betri og nú 6 vikum eftir fæðingu nýt ég þess virkilega að hafa hana á brjósti enda er hún ekkert mjó lengur þessi dúlla.

Til baka í Heimafæðingarsögur

Til baka í Heimafæðing

Til baka í Fæðing