Náttúruleg

Ég ákvað mjög fljótlega að eiga heima. Tilhugsunin um mitt eigið rúm, mitt eigið umhverfi stóð allri annarri hugsun ofar. Því betur sem ég kynnti mér kosti heimafæðinga því rólegri og ákveðnari var ég. Úr varð að við töluðum við ljósmóðir sem var til í að vera með okkur í fæðingunni.

Einn föstudag, eftir langa bið eftir barni, fann ég að straumarnir voru að byrja. Harðir og reglulegir. Það var farið að kvölda og við hjónaleysin ákváðum að fara í göngutúr. Við vorum sannfærð um að nóttin yrði löng. Við stoppuðum nokkrum sinnum meðan straumarnir liðu hjá. Ég var svo spennt og fegin að þetta væri allt að líða hjá. Óléttan að renna sitt skeið, biðin á enda og barnið innan seilingar.

Rétt fyrir tíu, þegar allt var klárt í rólega kvöldstund-  fór vatnið. Ég stóð í stofugættinni og flissaði. Við horfðum í forundran hvort á annað. Þegar þarna er komið sögu var ég pínustressuð, vitandi að væri legvatnið grænt þyrfti ég að fara upp á spítala.

Ég hljóp um gangana og reyndi að hreyfa mig í gegnum straumana en fljótlega urðu þeir svo sterkir að ég lagðist upp í rúm og vildi fá að vera í friði undir sæng. Mér var mjög kalt og ég hljóp oft á klósettið, ósköp var þægilegt að sitja þar. Þar sat ég drykklanga stund, með sængina ofan á mér!

Maðurinn minn græjaði sundlaugina og einhvern tíma kom ljósan. Mér þótti notarlegt að heyra þau spjalla frammi en vildi ekki hafa þau mikið í kringum mig og alls ekki að kjassa í mér. Ég lét hugann reika og í gegnum straumana hugsaði ég um hve yndislegt það væri að fá mænudeyfingu, ímyndaði mér í smáatriðum hvernig nálin væri rekin á kaf í bakið á mér og hvernig ég fann mig verða verkjalausa og sælutilfinningin lak um mig. Einhversstaðar í ferlinu ældi ég og gladdist mjög því ég þóttist vita að útvíkkunin væri að verða búin.

Ég fór í sturtu sem var mjög gott og beið eftir að laugin yrði tilbúin. Ég fann aðeins fyrir rembingsþörf en ekki mikilli. Að lokum fór ég í laugina og lá á maganum í lauginni með höfuðið á kantinum og maðurinn strauk mér. Ég var í algjöru móki og vildi helst ekkert láta trufla mig. Stemningin í stofunni var róandi, kveikt á kertum. Hlýtt og kærleiksríkt. Ég naut þess í botn að liggja í vatninu og náði að slaka vel á. Þarna vorum við maðurinn minn saman og hann strauk mér, hélt um mig umhyggjusamt og hughreysti mig.

Fljótlega byrjaði barnið að vilja koma í heiminn. Það var nokkuð langt á milli hríðanna og þær stóðu ekki lengi yfir. Ég var allt í einu við fulla meðvitund og tók fyrst eftir umhverfinu. Ég reyndi að fylgja líkamanum sem mest ég mátti. Mest langaði mig að ýta á pásu. Ég velti mér fram og til baka og fyrr en varði var ég með agnarlitla stelpu á maganum, eldrauða og þakta fósturfitu. Hún starði á okkur stórum augum og sagði ekki múkk.

Það fyrsta sem ég hugsaði var að ég þyrfti að passa upp á þessa litlu lífveru. Hún var eins og af öðrum heimi. Svo falleg og himnesk. Eitthvað kurraði í henni og ekki grét hún. Eftir heilmiklar kúnstir lét hún aðeins í sér heyra en ekkert bíomyndaskæl. Fljótlega fórum við inn í svefnherbergi og daman fór strax á brjóst.

Inni í svefnherbergi lágum við, skoðuðum litla heimilismeðliminn, kysstum hann og knúsuðum. Hún var mesta undur sem ég hef séð og eftir að hún fékk taubleiu lögðum við hana á milli okkar, örþreytt og fórum að sofa. Rétt áður en ég sofnaði horfði ég á þau feðgin og hugsaði með mér að staður og stund hlyti að vera draumur.

Mér fannst þetta yndisleg stund og upplifði kærleikann sterkar en ég hef nokkru sinni gert á lífsleiðinni. Ég er mjög glöð að hafa ákveðið að vera heima og hafa haft stuðning til þess og fæ enn sælukitl í magann þegar ég hugsa um komu dóttur okkar í heiminn. Ég hafði alls ekki planað vatnsfæðingu - fannst hún svo sem sniðug en of hippaleg fyrir mig. Ég er fegin að hafa ekki breytt neinu og verið í vatninu því það var dásamlegt.

Komi annað barn kemur ekkert annað til greina að vera heima.

Til baka í Heimafæðingarsögur

Til baka í Heimafæðing

Til baka í Fæðing