Náttúruleg

Klukkan að verða 8:40 á laugardagsmorguninn 24. nóvember eftir góðan svefn heyrði ég skrítin smell í bumbunni neðarlega og dreif mig fram á klósett. Þar byrjaði vatn að buna niður svo ég kallaði á kærastann minn og sagði að ég héldi að vatnið væri farið. Hafði ekki áður misst það sjálf, alltaf sprengt svo við náðum okkur í pinna í ljósmóðurtöskuna til að sannreyna að þetta væri legvatn og pinninn litaðist svartur sem staðfesti að þetta væri legvatnið.

Við urðum voðalega spennt eðlilega og létum foreldra okkar og Möllu ljósmóður vita og bjuggumst við að fá barn í hendurnar um hádegi. Vatnið bunaði reglulega niður og við hlógum bara og drifum í að setja hreint á rúmið og vögguna og græja fyrir fæðinguna. Kisa missti sig alveg og réðst á kærastann minn svo hún var sett niður í kjallara og svo var laugin blásin upp og sett í hana vatn.

Verkirnir byrjuðu ekki fyrr en klukkan að verða 10 og voru óreglulegir, 7-14 mínútur á milli en nokkuð harðir þó. Við hlustuðum hjartsláttinn hjá barninu reglulega og hann var alltaf góður. Malla ákvað svo að koma um kl. 14 og þar sem verkirnir voru ekki orðnir reglulegir ákváðum við að setja nálar í fæturnar til að hvetja fæðinguna áfram og ein í höfuðið. Útvíkkun var ekki nema 2-3 cm og legháls miðafturstæður svo hún tosaði hann aðeins fram. Svo fór hún og við áttum að kalla á hana þegar eitthvað færi að gerast.

Stuttu seinna byrjuðu hríðirnar að harðna og verða reglulegar. Þá komu tengdó að kíkja á okkur með bakkelsi og tertu og tengdamamma ýtti við mér með heitu höndunum sínum svo verkirnir versnuðu meir. Um kl. 15.30 kom Malla aftur því ég vildi fá nálar í bakið og skoðun sem leiddi í ljós að einungis voru komnir 4-5 í útvíkkun, Möllu fannst það fínt en mér of lítið. Ég var þá búin að vera í lauginni sem veitti góða verkjastillingu en nálarnar tóku allan verk úr bakinu og það var alveg ótrúlegt! Verkirnir voru þó enn að framan og niður lærin. Kærastinn nuddaði mig í gegnum verkina og ég hálf söng eða hummaði mig í gegnum þá.

Klukkan 17.30 breyttust verkirnir, lengri hvíld á milli og ég fann rembing en hreinlega þorði ekki að láta skoða mig og heyra að það væru bara 7 cm. í útvíkkun eða annað eins en kl. 18 varð Malla bara að fá að skoða mig því það var orðið svo langt milli hríða að ég var farin að dorma. Þá kom í ljós að útvíkkun var lokið og ég mátti byrja að rembast. Malla kallaði til aðra ljósmóður til aðstoðar, Höllu. Ég var lengi að finna góða stellingu þar sem ég var orðin mjög þreytt í fótunum og endaði á því að liggja hliðinni eftir að hafa tekið nokkra rembinga í öðrum stellingum. Fór svo að rembast af alvöru um kl. 18.30 og tilvonandi pabbinn sá þegar efsti hluti kolls kom út, svo augun, nefið og spýttist úr því legvatn og restin af höfði. Ég fann hvernig barnið snéri sér og við biðum eftir næstu hríð í 3 mín, þá kom skrokkurinn út kl. 19.05, Malla hjálpaði aðeins til, ýtti eitthvað á svo ekki yrði axlarfesta en pabbinn tók svo barnið út um leið og axlirnar komu út og lyfti upp til mín. Ég sá strax að þetta var strákur en naflastrengurinn var stuttur svo hann komst ekki alveg upp á mig. Hóstaði aðeins og leit svo í kringum sig, grét ekki neitt. Allur útataður í fósturfitu pabbinn klippti á strenginn og svo kom fylgjan bara nánast strax. Naflastrengurinn var randstæður. Drengurinn fékk 9 í fyrri apgar og 10 í seinni apgar og fór svo strax á brjóst eftir að skoðun leiddi í ljós að ég rifnaði ekki neitt og engar sprungur eða neitt.

Systkinin komu svo að sjá og fengu að taka af honum handklæðið til að sjá kynið, svo ömmur og afar. Drengurinn var svo vigtaður og mældur með alla í kring og þá byrjaði hann að gráta í fyrsta sinn;) 3570 gr, 52 cm og höfuð ummál 34 cm. Svo lögðumst við bara uppí rúm þegar afar og ömmur voru farin heim og höfðum það gott. Það gekk mikið uppúr drengnum fyrstu nóttina svo við sváfum eitthvað minna en það er víst alveg eðlilegt.

Ég vil taka það fram hversu mikilvægt er að hafa “rétt” fólk með sér í fæðingunni því pabbinn var eins og hann hefði aldrei gert annað, virtist alltaf vita hvað ég þurfti, nuddaði og hvatti og las hugsanir mínar, og ljósmæðurnar……..ja eiginlega ekki til orð að lýsa þeim. Hafa svo góða nærveru, voru alveg að láta okkur ráða ferlinu en alltaf tilbúnar með ráð ef okkur vantaði og leiðbeiningar. Þeim verður seint fullþakkað fyrir aðstoðina.

Til baka í Heimafæðingarsögur

Til baka í Heimafæðing

Til baka í Fæðing