Þegar Alexandra fæddist vorum við ekkert að setja á hana bleyjur heldur lá hún eða var sveipuð gasbleyju eða lífrænu litlu handklæði, u.þ.b. 75 x 75 sm. Þannig tókum við fljótt eftir hvernig hún hegðaði sér þegar hún þurfti að kúka, einkum og jafnvel pissa. Þegar hún var tveggja vikna og við heyrðum hana rembast og iða þá hlupum við með hana á klóið og settumst á það með hana rassbera á milli læranna.
Viti menn. Hún kúkaði! Frá og með þeim degi hefur sú stutta kúkað í klósettið (og nú í koppinn) utan tímabils í nóvember þegar hún var með niðurgang. Ég hafði lesið um koppasamskipti fyrst á natturuleg.is þegar ég var ófrísk og fannst það mjög forvitnilegt og kom það mjög eðlilega að setja hana á klósettið og hefur gengið ótrúlega vel. Auðvitað erum við dugleg að hrósa henni og sýnum henni kúkinn og pissið í koppnum.
Þetta er rosalega þægilegt bæði fyrir okkur og hana, að þurfa ekki að þvo kúkableyjur og fyrir hana að vera ekki með kúk límdan á sér. Hún hefur aldrei verið rauð á rassinum.
Fyrir tveim vikum þegar hún var rétt að verða 4 mánaða keypti ég kopp handa henni. Ég prófaði að setja hana á hann strax og hún kúkaði um leið í hann og klukkustund seinna pissaði hún í hann. Síðan þá pissar hún u.þ.b. 8 sinnum á sólarhring í koppinn. Iðulega er bleyjan þurr þegar hún vaknar á morgnana eftir u.þ.b. 8 klst svefn en svo pissar hún oft. Það sama má segja á kvöldin.
Hún kúkar bara heima hjá sér svo það er lítið mál þótt við förum með hana í langan göngutúr eða á kaffihús með vinkonum. Hún lætur okkur vita um leið og hún er búin að pissa í bleyjuna því henni líður ekki vel pissublautri.
Ég hef lesið nokkrar síður á netinu með mjög góð rök fyrir því að venja börn svona snemma á koppinn sem varða umhverfisáhrif, samskipti, vellíðan og þægindi. Ég læt þær fylgja hér:
http://www.diaperfreebaby.org/http://www.naturalchild.org/guest/ingrid_bauer.html
